Paralysis

अतिताणाचा ‘पॅरालिसिस’ धोका

image3344

अतिताणाचा ‘पॅरालिसिस’ धोका

 

सतत धावपळ, अतिताण, व्यायामाचा अभाव, फास्ट फूड, जंक फूडची रेलचेल, अशी काहीशी आपली जीवनशैली झाली आहे. या सर्वांचा परिणाम म्हणजे ताण, रक्तदाब, नैराश्य,

निद्रानाश. परिणामत: डोक्यातील नस फाटून रक्तस्राव होणे किंवा डोक्यातील रक्तवाहिन्या अवरुद्ध होऊन मेंदूच्या विशिष्ट भागांना रक्तपुरवठा न होणे आणि यामुळे पॅरालिसिसचा

झटका येणे, असे धोके आहेत. अर्धांगवायूचा झटका आल्यावर शरीराचा डावा किंवा उजवा, खालचा किंवा वरचा भाग निकामी होतो.

 

५८ वर्षांचे एक गृहस्थ चार वर्षांपूर्वी उपचारासाठी आले होते. तेव्हा त्यांना पॅरालिसिसचा अटॅक येऊन एक वर्ष झाले होते. डावा भाग पूर्णपणे निकामी झाला होता. हाता-पायात संवेदना

नव्हत्या. डाव्या हातात-पायात खूप जास्त कडकपणा होता. चालता येत नव्हते आणि व्यवस्थित बोलताही येत नव्हते. तपासणीअंती लक्षात आले की, डाव्या हाताचा आणि पायाचा

मोठ्या प्रमाणावर शक्तिक्षय झाला होता. हात-पाय सामान्यापेक्षा बारीक झाले होते. उपचार चार महिने करणे आवश्यक होते. पहिल्या १५ दिवसांत अभ्यंगम्, स्वेदन, नस्यम् आणि

बस्ती दिले. बस्ती देताना आलटून-पालटून काढा दिला. यामुळे कडकपणा कमी व्हायला, हाता-पायांचा आकार पूर्ववत होण्यास सुरुवात झाली. रक्ताभिसरणही सुरळीत होऊ लागले.

मेंदूचा अपक्षय भरून काढण्यासाठी, शरीरात वाढलेला वात कमी करण्यासाठी, स्नायूंना बल प्रदान करण्यासाठी, शरीरात वाढलेले वात कमी करण्यासाठी, स्नायूंना बल प्रदान

करण्यासाठी, चेतापेशी पूर्ववत करण्यासाठी पोटातूनही औषध सुरू केले. पहिल्या महिन्यातील शेवटच्या १५ दिवसांत शिरोबस्ती, बस्तीसोबत नवराकिडी, मासकिडी असे उपचार

केले. या पंधरा दिवसांत स्थैर्य आले. हाता-पायांना संवेदना, चेतना आली. बऱ्यापैकी हालचाल होऊ लागली.

 

पुढील १५ दिवसांसाठी शिरोधारा, एलाकिडी (पोटली मसाज) आणि बस्ती असा उपचार ठेवला. शिरोधारा म्हणजे कपाळावर तेलाची सतत धार सोडली जाते. यामुळे शरीरातील मर्मस्थाने सक्रिय होतात. डोक्यात रक्ताभिसरण वाढून मेंदूचे पोषण होते. या गृहस्थांच्या मेंदूमध्ये क्षय झाला होता. तो वेगाने भरून निघाला. पक्वाशयात गेलेल्या बस्ती औषधांमुळे वात कमी करता आला. शरीरातील विषद्रव्य गुद मार्गाद्वारे बाहेर काढता आले. पोटली उपचारामुळे रक्ताभिसरण वाढले, सगळ्या वाहिन्यांच्या संवेदना वाढल्या, मजबुती वाढली. त्यानंतरच्या १५ दिवसांत पिडिचिल, बस्ती, नस्यम् उपचार केले. अशक्तपणा कमी झाला. नस्यममुळे औषधी द्रव्य नाकामधून मेंदूपर्यंत गेल्याने विषद्रव्याचे विलयन होऊन ते बाहेर पडले. त्यामुळे मेंदू सक्रिय होऊन त्याचे पुनरुज्जीवन होऊ लागले. ‘स्पायनल कॉर्ड’ला मजबुती आली. दुसऱ्या महिन्याच्या शेवटी कडकपणा जवळपास नाहीसा झाला. बोलता येऊ लागले आणि काठीच्या सहाय्याने चालण्याचा प्रयत्न होऊ लागला.

 

तिसऱ्या महिन्याच्या पहिल्या पंधरवड्यात पुन्हा नवराकिडी, बस्ती आणि शिरोबस्ती केले. शिरोबस्तीमुळे डोक्यातील ब्रम्हरंध्र व शिरोभागातून तेल आत गेल्याने रक्तस्राव किंवा रक्त गोठल्यामुळे मेंदूत जे बदल झाले होते ते सामान्य होण्यास व मृत भाग पुनरूज्जीवीत होण्यास त्या तेलाची मदत झाली. नवराकिडीमुळे मांसपेशी दृढ झाल्या.

 

दुसऱ्या पंधरवड्यात थालपोडीचितल-डोक्यावर विशिष्ट द्रव्याचा लेपामुळे डोक्यातील झीज भरून निघाली. अभ्यंगम व स्वेदनमुळे शरीरात मजबूती येऊ लागली. स्वेदनाद्वारे

विषद्रव्य बाहेर काढले गेले. अभ्यंगामुळे रक्ताभिसरण वाढून रसवाहिन्यांद्वारेही विषद्रव्य निघाले. चौथ्या महिन्यातील पहिल्या १५ दिवसांत शिरोधारा, कषायबस्ती, स्नेहबस्ती व

नवराकिडी केले. यामुळे आणखी सुधारणा झाल्यात. उपचाराच्या शेवटच्या पंधरा दिवसांत शिरोबस्ती, पिडीचिल, कषायबस्ती, स्नेहबस्ती उपचार केले. यामुळे राहिलेले सर्व दोष,

व्याधी दूर झाल्या. या सर्व प‍्रक्रियेदरम्यान बोलण्यातील दोषासाठी गंडुष म्हणजे वातहारक काढा मुखातून गुळण्या करण्यास दिला. यामुळे कंठातील वात कमी होऊन संज्ञा-स्थापना

होते.

 

 

 

1
Leave a Comment